Ik zou natuurlijk kunnen vertellen hoe saai het op mijn werk is. Over hoe ik naar het archief loop om vervolgens een stapel dossiers uit 1995 te pakken, en die één voor één inscan bij de kopieermachine. Hoe ik alle A3-tjes die ertussen zitten moet uitvouwen zodat ze door de handinvoer passen. Hoe ik alle nietjes en paperclips moet verwijderen omdat de kopieermachine anders weer vastloopt. Over dat soort dingen. Of over dat ik, als ik al die dossiers heb ingescand, ze ook nog een andere naam moet geven en verplaatsen naar de bijbehorende map, zodat ze later makkelijk te vinden.
Maar daar ga ik niet over vertellen. Ik ga juist vertellen over het werk dat de anderen niet doen, terwijl ik me in het zweet werk.
Om me heen hoor ik continu gelach om tien jaar oude en steeds opnieuw en exact hetzelfde herhaalde grapjes (zoals ‘Taalcursus’ van Harrie Jekkers, je weet wel, ‘Amsterdammer… Kankâhlijûh’). Het geluid van mensen die heen en weer lopen om hun plastic bekertjes bij te vullen met de meest vieze koffie, waarvan ik vooraf onbewust had gehoopt die nooit in mijn leven te hoeven drinken. Het gekraak van die plastic bekertjes. Nog meer gelach. Grappige ringtones. En getik op toetsenborden. Maar niet om meetpunten in te voeren of om een belangrijke mail te sturen aan een klant. Nee. Om EEN BEAT te maken. Enter, space, enter, enter, space. Shift shift shift.
Goed. Ik geef toe. Ik benut ook niet mijn volle capaciteiten door dit te schrijven, maar schrijven is nu eenmaal de enige uitweg uit deze saaiheid en waanzin! Uitbetaald word ik toch wel, en zo werk ik aan mijn talent dat ik later kan benutten in belang van het volk. Ik hoef me dus eigenlijk helemaal niet schuldig te voelen.