Gisteravond was het concierto van Jay-Z in de Heineken Music Hall te Amsterdam. Enne, ik was erbij.

Ik had Jay-Z nog nooit live gezien, wat op zich niet zo heel erg vreemd is aangezien hij drie jaar geleden voor het laatst in Nederland was. En toen was mijn liefde voor die echte echte hiphop nog niet zo diep. Hehe.

We waren nog bang dat we soort van ‘te laat’ zouden komen omdat we pas de trein van 18.45u ofzo van Roffa Centraal naar de Bijlmer namen. Waar we dan ook om vijf voor acht aankwamen, na nog een tussenstop bij de Pizzahut op Hoog-Catharijne. Maar niet getreurd, er stond sowieso een rij dus het had niet echt heel veel uitgemaakt als we er eerder waren geweest.

Blaxtar was het voorprogramma, samen met broer Typhoon, zus Dinopha en nog een broer van wie me de naam eventjes ontschoten is. Dope beats enzovoort maar de teksten waren te moeilijk. Wel relaxte muziek voor in je iPod of pc, maar niet voor op het podium. Helaas. Het was nog steeds law, daar niet van, maar dus niet echt om op los te gaan.

Toen podium af- en opbouwen en om half tien gingen eindelijk de lichten uit voor de grote opkomst. Allow me to reintroduce myself, my name is Hov’, H to the Ovi! Veel bekende nummers, oude en nieuwe, en het was echt een goede show. Ik merkte alleen wel (wat op zich ook wel logisch is na jaren dezelfde nummers doen enzo) dat er niet échte motivatie achter zat. Het was duidelijk een routineklusje. Is natuurlijk onvermijdelijk. Wel jammer.

Toch heb ik een fucking lawe avond gehad die ik niet snel ga vergeten. Zeker als dit toevallig de laatste keer was dat hij in Nederland optrad. Meneer ging met pensioen toch? Ik weet het niet meer, maar beter van niet toch?